Magnifieka

Toen de winter nog niet in het land was, maar het toch stilaan tijd werd om op zolder te kruipen, om te kijken of de winterjassen nog passen... Toen kwamen Fien en Kas met de vraag of ik opnieuw een winterjas wilde maken voor hen. Eigenlijk was dat niet helemaal de bedoeling dit jaar. Vorig jaar maakte ik 4 exemplaren en had toen gezegd: nooit meer!  Maar kan je nu de wens van je kind weerstaan? Allez hup, op zoek naar stoffen dus... Ik wilde deze keer jassen die ook tegen de regen kunnen, dus besloot ik om voor softshell te gaan. Voor Kas maakte ik een tijdje terug al een Lewis jas van Compagnie M in de blauwe variant van de stof die ik voor Fien koos. Fien koos, wonder boven wonder, voor een roze softshell?!? Hoe dat komt, geen idee, want ze helemaal niet zo roze ingesteld... Mah bon, wat zij wil hé. De softshell vond ik bij Madeline de stoffenmadam , alsook de blinkende paspel. De prachtige voering met de meisjes en de ballonnetjes, die scoorde ik bij ...

Toen Kas een nieuwe zelfgemaakte jas vroeg, dacht ik, oh nee dat was niet het plan dit jaar. Maar ja, de wens van je zoon afslaan, dat doe je ook niet hé. Dus gingen we op zoek naar stof. Kas was helemaal niet moeilijk, 'maak maar gewoon dezelfde als deze, mama.'  Maar ik wilde deze keer wel eens softshell proberen. Ik vond blauwgrijze softshell (bij benadering de kleur van zijn vorige jas ) bij Madeline de Stoffenmadam in Vilvoorde. Een bijpassende tricootje had ik thuis nog liggen, ook van bij Madeline. Ik zag het helemaal voor me. Ik tekende deze keer een 6 jaar voor mijn 4-jarige zoontje. De vorige 2 Lewis jasjes maakte ik iets te juist en konden dus niet lang gedragen worden. Dat wilde ik deze keer vermijden. 2 maten groter dus! Als alle patroondelen geknipt waren, plande ik een date met een vriendin om samen aan de slag te gaan. Alles ging vlot, alleen die naden... In softshell krijg je heel dikke naden, dus hebben we ze bijna allemaal doorstikt...